Berro diante da morte

Na noite tremante
nas mans da vella,
no diamante do día
que fende o porvir,
berro diante da morte.
Berro diante dos que sorrín
no ouro abovedado
invisibres.
Diante dos muradoiros
que pechan o espazo.
Eiquí deixo o meu berro
e nil os dises outros
mortos
na roda do tormento.
No destiño da pedra
escurecida polo sangue,
na resonancia das conciencias,
deixo o pulmón esfolado.
No arrepío da lus aferrollada
deixo a lonxanía
dos ollos feitos cinza.
Ao choquerçiro verdurgo
o ímpeto do pensamento
monótono
como unha onda no mare
no carapucho da bulra.
Deixo o meu berro
insobornábel
diante da morte.
Pra que siga medrando a liberdade,
cuspido na orella
sinistramente afeita.
  
E agora,
sen ollos baixo o ceo
da miña soedade,
vexo a vea latexante e tensa
traballando na aurora do pobo.
Perdinlle o medo ó albre do soño
e máis á pel da ovella.
Sen ollos
escoito o trebón da idea
derrubando tenallas e cadeas,
vexo o pan e á roca xuntándose ó asaño
dos que ron a tristura,
e vexo brilar nas cabeceiras
dos nenos
as firmes mans dos homes enteiros
gobernando o destiño.
 

De Berro diante da morte